iPad Mini vs Android Tablet

De decembermaand staat weer om de hoek. En dat houdt voor mij in; kou, warme chocolademelk, en extra veel spanning. Mijn oudste dochter van 11 heeft een vorm van autisme  en haar hoofd loopt over van het uitzicht op alle festiviteiten. Daarom heb ik besloten het dit jaar rustig aan te doen. Zo zetten we geen schoen en doen we niks bijzonders verder. Wel krijgen ze cadeautjes op 5 december en met kerst, maar gewoon van ons; niks dikke bebaarde mannen in een rood pak!

Met Sinterklaas doen we redelijk bescheiden en krijgen beide meisjes niet al te dure spullen. Maar met kerst wordt er uitgepakt en hebben besloten dat we de oudste een iPad mini cadeau doen. Haar iPod is aan het einde van zijn leven en kan het elk moment begeven. Dus vonden we de kerst een goed moment voor een nieuw Apple product.

Alternatief iPad Mini

Maar toen kwam het volgende punt: wat geven we Kleuter van 4? De iPad mini heeft een heftig prijskaartje en eerlijk gezegd vind ik zo’n kwetsbaar apparaat in de handen van een spring-in-‘t-veld niet echt een slim idee. Maar heel erg eerlijk is het ook niet; Zus krijgt een fantastisch hebbeding en alles wat Kleuter krijgt zal een slap aftreksel zijn. Aan de andere kant: het leven is niet eerlijk en ik laat geen moment onbenut om mijn kinderen die wijze les mee te geven!

Toch blijft het aan me knagen en uiteindelijk ben ik tot de volgende opties gekomen:

1. Ook een iPad mini voor Kleuter

2. Een iPad mini voor mezelf, die zij mag gebruiken (uiteraard heel slim bedacht!)

3. Een ‘nepperd’ oftewel een goedkopere android tablet

4. Of een kinderapparaat zoals de Storio 2

Afwegingen

Een eigen iPad voor Kleuter lijkt me toch wat te gortig, dus optie 1 valt gelijk af. Te duur en te onverantwoordelijk. Kleuter zit namelijk geen moment stil en vindt handen wassen overbodig. De afwegingen voor de overige opties zijn wat lastiger voor dit complexe luxe probleem. Want laten we wel wezen; nodig heeft ze hem niet. Ik daarentegen…

De VTech Storio 2 lijkt een goed alternatief. We hebben in het verleden voor Zus een Vtech console gehad, die ook Kleuter gebruikt heeft. Maar de spellen waren visueel zo primitief, terwijl de besturing veel te wensen over liet. De Mobigo die Kleuter nu heeft ligt ook ongebruikt in de kast om dezelfde redenen. Bovendien valt het formaat van de Storio in het echt erg tegen en vind ik hem met ca. 100 euro, exclusief accessoires (zo’n 150 euro) erg duur voor wat je ervoor krijgt. Dus exit Storio 2.

Android vs Apple

Blijft over: Android vs Apple. De goedkoopste (en beetje betrouwbaar uitziende) tablets zijn nog steeds rond de 150 euro. Een Kleuter bestendige case eromheen zo rond de 25-40 euro. Dus een voordelige deal kun je wel vergeten ook al ben je voor de iPad mini twee keer zoveel kwijt. Daarnaast gaat een ‘gewoon’ tablet tegen mijn gevoel in; ik ben en blijf een Apple fan. Maar dan zal Kleuter hem met mij moeten delen en dat zal ook niet altijd zonder slag of stoot gaan.

Nog steeds niets besloten, maar heb het in ieder geval tot twee opties gereduceerd. Wordt vervolgd.

Bron afbeelding: www.mobielbereikbaar.nl 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Steve Jobs school

Ik ben geen krantenlezer en kijk nauwelijks naar het journaal. Dat is zowel een bewuste keuze als dat het een wat meer praktische reden betreft. Bewust omdat ik merkte dat, wanneer ik wel het nieuws op de voet volgde, hetzij in de krant, televisie of online, ik er niet vrolijker van werd. Praktisch omdat er genoeg zaken zijn in mijn dagelijks leven die meer mijn aandacht vergen en het nieuws volgen er gewoonweg bij inschiet.

 

Toch krijg ik zo af en toe wat snippers nieuws mee. Zo hoorde ik onlangs ergens de woorden Steve Jobs school voorbij komen. Als Apple liefhebber en moeder van twee schoolgaande kinderen wekte dit mijn nieuwsgierigheid.

Haalbaarheid

Ik ben helemaal voor de invoering van een digitaal leersysteem binnen het Nederlandse onderwijs en daarom werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Maar wat houdt deze onderwijsvorm precies in? De Steve Jobs School YouTube video is duidelijk genoeg met wat ze voor ogen hebben met deze school, maar roept bij mij ook veel vragen op. Mijn inziens ligt de nadruk te veel op de digitalisering van het onderwijs, terwijl het Nederlandse onderwijs daar nog helemaal niet klaar voor is.

Ik ben ook niet de enige die vraagtekens zet bij de haalbaarheid van deze onderwijsvorm. In een opiniestuk van de Volkskrant typeert Jan Derksen, klinisch psycholoog, dit soort onderwijs, waar zelfmaakbaarheid op de voorgrond staat, als onderwijskundige ideologieën. Deze zijn gedoemd te mislukken door een verscheidenheid aan factoren.

Mijn eigen bedenkingen hebben meer te maken met het feit dat het slecht gaat met het onderwijs in Nederland, zoals te lezen valt in het manifest van Beter Onderwijs Nederland. Dus scholen met een geheel eigen ideologie en kleinschalige onderwijsconcepten, zoals Leonardo klassen,  zullen nooit op grote schaal worden ingevoerd of verdwijnen zelfs geheel.

Enthousiast

Toch maakt deze school mij enthousiast. En waarom? Omdat de digitalisering van de samenleving, die onvermijdelijk is, begint bij de basis. En de basis van een samenleving is het onderwijs. Maar de belangrijkste redenen om dit een fantastisch initiatief te vinden is wel dat  ideeën die tegen de stroom ingaan iets gedurfds hebben, iets stoers. Vooral wanneer deze ideeën weerstand ondervinden, maar later door het grote publiek worden geaccepteerd.

Of dat met de Steve Jobs school gaat gebeuren is maar de vraag. Vermoedelijk niet, aangezien het onderwijs in Nederland, dat compleet moet worden omgegooid, nog helemaal niet klaar is voor moderne ideeën. Zeker niet wanneer deze betrekking hebben op verregaande digitalisering van het dagelijkse leven. Ik ben benieuwd hoe het de Steve Jobs school verder vergaat en zal ze op de voet volgen. Waarschijnlijk komt het nooit verder dan de paar scholen die er nu mee bezig zijn, maar misschien groeit het wel uit tot een nieuw tijdperk in ons onderwijs.

Bron afbeelding: http://www.maurice.nl

Top 3 3Ds Spellen voor je kleuter: deel 2

De vorige blogpost ging over de zoektocht naar 3DS spellen voor mijn kleuter. Dit bleek nog niet zo heel makkelijk te zijn, maar uiteindelijk kwam er toch een top drie uit:

1. MarioKart 7

2. Freaky Forms Deluxe

3. Animal Crossing: A New Leaf

Leeftijds-adequaat

Hoewel er op alledrie de spellen een leeftijdsindicatie staat vermeld van 3+, zegt dit niets over de moeilijkheidsgraad van de spellen zelf.  MarioKart 7 is leuk om te racen met Yoshi achter het stuur, maar omdat het steeds lastiger wordt komt mijn dochter niet verder, tenzij iemand anders banen voor haar vrij speelt. En daar heeft niet iedereen zin in, aangezien je er toch even mee bezig bent en het doel vooral ook was dat ze zelfstandig een spel kan spelen.

Ondanks dat blijft MarioKart 7 toch leuk om af en toe een rondje mee te rijden. Hoewel het bij deze kleuter voor extase zorgt wanneer er als eerste over de finish wordt gereden, zorgt het ook voor grote frustratie wanneer het niet lukt. En door de moeilijkheidsgraad is dit vaker wel dan niet het geval.

 

Geen druk

Nummer 3 op de lijst, Animal Crossing, is een grote favoriet; zowel Zus van 11 als Kleuter van 4 spelen dit met veel plezier. Sterker nog; ook ik vind het een fantastisch spel. Hoewel er opdrachten gedaan kunnen worden, zonder te grote tijdsdruk, loopt Kleuter het liefst gewoon rond, koopt spullen en gaat naar de kapper. Hierin (ver)delen we het spel: ik verdien het geld en zij geeft het uit. Het enige minpuntje aan Animal Crossing is de hoeveelheid tekst, waardoor ik Kleuter nog regelmatig moet begeleiden.

 

Unknown-1

Bron: http://nintendocon.com/animal-crossing-new-leaf-the-leafening

 Wat het spel extra leuk maakt is dat verschillende spelers elkaar kunnen bezoeken in hun dorpje. Kleuter stapt op de trein en gaat zo op bezoek bij Zus waar ze elkaar in rondjes achtervolgen of elkaar cadeautjes en geld geven. Ok, het is meer bezigheidstherapie dan iets anders, maar dat Kleuter er veel plezier van heeft is een ding wat zeker is.

 

Uitdaging

Hoewel MarioKart 7 en Animal Crossing vooral een hoog entertainment gehalte hebben, en daar gaat het ook om bij games, wil je als ouder ook graag dat je kind er wat van leert. Wellicht om je schuldgevoel, voor het feit dat je kind uren lang zichzelf bezig houdt, een beetje te verlichten of omdat dat opvoedkundig verantwoord is. Freaky Forms Deluxe, het tweede spel in deze top 3, heeft mij erg verrast. Zoals in de vorige blogpost te lezen was, heb ik dit spel voor onder de 8 euro uit een bak in de speelgoedwinkel gevist onder het mom; als het niks is heeft het in ieder geval geen 40 euro gekost!

In dit spel is het de bedoeling dat je zelf een wezen creëert. Dit doe je door het hele lijf (armen, hoofd, poten, etc.) naar je eigen smaak op te bouwen. Nadat je dat gedaan hebt kun je in de wereld van deze wezentjes als eerste lekker ronddolen; hierbij volgt een uitleg hoe het wezen te bewegen, hem te voeden en de interactie aan te gaan met ander creaturen. Daarna kun je opdrachten voltooien en prijzen vrij spelen.

Hoewel Kleuter het spel heel goed zelf kan spelen, de opdrachten simpel zijn en ze erg trots is op haar vele zelfgemaakte wezentjes, zijn er 2 minpuntjes. De opdrachten hebben (soms) een tijdslimiet en het spel besluit zelf wanneer het tijd is voor een (gedwongen) pauze. En als Kleuter iets niet leuk vindt, is het wel dat iemand haar vertelt wat ze moet doen, ook al is het een leuk konijntje.

Al met al zijn deze drie spellen voor Kleuter op dit moment de leukste spellen op de 3DS waar zij, gezien het beperkte assortiment voor deze leeftijd, het meest mee kan. We blijven altijd op zoek, dus tips zijn welkom!

 

Bron afbeelding: http://www.capsulecomputers.com

Top 3 3DS spellen voor je kleuter: deel 1

Mijn net vierjarige Kleuter speelt nu al geruime tijd op de 3DS van grote Zus. Tot voor kort speelde ze ook de spellen van grote Zus, die 7 jaar ouder is. Dit waren met name weinig uitdagende dress up spelletjes. Sinds kort heeft Kleuter haar eigen 3DS en daarmee vond ik het tijd om spelletjes voor haar aan te schaffen.

En die zoektocht viel behoorlijk tegen. De eerste aankoop was de makkelijkste; als Mario fan kon Mariokart 7 niet ontbreken. Kat in het bakkie dacht ik. Maar 1 spel vond ik een beetje karig, zeker met de aandachtspanne van mijn dochter. Dus op naar de volgende twee. Maar aangezien deze spellen soms ongelooflijk duur kunnen zijn, wilde ik graag binnen een bepaald budget blijven.

Online winkelen

Zoals een goede zoektocht betaamt was de eerste stap uiteraard Google. Zoals bij veel van mijn zoektochten kwam ik uit bij een bekende online winkel, al was het maar voor een overzicht van 3DS spellen. Een blik bij overige online winkels leverde dezelfde rij spellen op. Een stuk of 6 leken me wel geschikt, maar bij nader onderzoek op o.a. YouTube waren ze toch nog wat te moeilijk. En hier liep ik een beetje vast.

In lijn van de iPad verwachtte ik een overdosis aan behendigheid spelletjes en spellen in de trant van kleuren, vormen en het alfabet voor vroege lezertjes. Maar niks van dat alles. De Disney spellen, zoals Cars, waarbij je toch uit kunt gaan van dat ze gericht zijn op de allerkleinsten, waren echt nog een niveau te hoog.

Fysiek winkelen

Dan maar fysiek naar de speelgoedwinkel. In de wirwar van rijen spellen van alle soorten consoles die er op de markt zijn, valt het me op dat de 3DS spellen in de minderheid zijn. Weinig keus dus en over het algemeen hetzelfde aanbod als in de online winkels. Op het moment dat ik met lege handen de winkel wil verlaten valt mijn oog op een bak met aanbiedingen.

Het eerste spel dat ik beetpak is gelijk raak; een kleurige voorkant met allerlei beestjes en voorwerpen die bestaan uit verschillende vormen met de pakkende naam Freaky Forms Deluxe. De toevoeging Deluxe heeft altijd een magische uitwerking op mij, maar dat terzijde. En het mooiste is de meepakprijs van 7,95. Geslaagd!

Top 3

Met het derde spelletje is mijn voorgenomen budget uiteengespat als een zeepbel. Grote Zus heeft het spel Animal Crossing: A New Leaf en Kleuter dweilt huilend op de grond elke keer wanneer Zus het speelt. Dus, na een hobbelige zoektocht, de uiteindelijke spel top 3 van een Kleuter:

  1. Mariokart 7
  2. Freaky Forms Deluxe
  3. Animal Crossing: A New Leaf

Vooral de laatste twee spellen zijn een schot in de roos en zal ik in de volgende post vertellen waarom.

Digitale kloof

iPad

Digitale kloof

Af en toe is er op de basisschool van mijn dochter een loze dag waarop kinderen spelletjes etc. mee mogen nemen. En met een loze dag bedoel ik een dag waarop ze geen schoolse activiteiten doen. Vaak is dat de dag voor een lange vakantie of een feestdag, zoals rond de kerstdagen. Mijn dochter is niet zo van de gewone spelletjes, maar vaak neemt ze iets als wie is het mee.

De laatste keer dat er zo’n spelletjesdag was, was ik toch een beetje geshockeerd; een groot gedeelte van de klas had zijn of haar Ipad meegenomen.  Niet zozeer dat kinderen een Ipad gebruiken, maar meer de vanzelfsprekendheid van het in het bezit zijn van zo’n tablet waarmee deze kinderen opgroeien.

Kostbaar

Zelf hebben wij geen Ipad, maar delen de kids wel een oude Ipod, alleen omdat we deze zelf niet meer gebruiken. Hoe ze het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet, maar heb de home knop al eens moeten vervangen omdat deze het niet meer deed. En geloof me dat was ook een duur grapje!

Een Ipad is ons gewoon te duur en zeker als gebruiksvoorwerp voor de kids, maar hadden we het geld zo liggen, was er absoluut een aangeschaft. Het gemak waarmee zoveel geld wordt uitgegeven aan computers, tablets en accessoires, doet me afvragen hoe dat zit voor gezinnen die daar geen geld voor hebben. En hoe zit dat met de kids die zelfs geen computer in huis hebben?

Vanzelfsprekendheid

Want hoewel wij ons dat niet kunnen voorstellen, als Twitterend, Facebook liefhebbend en Googelend gezin, zijn deze gezinnen er ook. Hoe het er in Nederland voor staat weet ik niet, maar bij onze buren zit 1 op de 5 gezinnen zonder pc (http://www.standaard.be/cnt/DMF20130411_00537176).

Ik associeer computers en internet met vooruitgang omdat alles in rap tempo veranderd en verbeterd. Dit zal ook wel met onze consumptie-  en wegwerpmaatschappij te maken hebben; de ene telefoon is nog niet gekocht of de nieuwere versie wordt alweer aangekondigd. Maar hoe zit het met de gezinnen die dit financieel niet kunnen bijbenen?

Kloof

Creëren we op deze manier niet een enorme kloof tussen mensen die wel en geen toegang hebben tot digitale middelen? En wat betekent dat voor de toekomst? De middelbare school,  die we op het oog hebben voor onze dochter, gaat Ipads ipv schoolboeken gebruiken. Maar die moet je dan wel zelf bekostigen. En daar is dan evt ook een betalingsplan voor; maar in de huidige economie met huishoudens die het net redden of net niet, is dit toch niet de weg die we op willen?

 

Bron afbeelding: http://www.mercanciasuave.com/2012/07/tablets-no-pagues-por-gigabytes-que-no.html

 

 

Schermtijd

familie

Geïrriteerd raak ik ervan: kinderen die aandacht eisen terwijl ik achter de laptop zit te werken, op de Mac mijn FB check of op mijn Iphone bij Candy Crush mijn laatste beurt weer verspeel of mijn mailbox opschoon. Ligt dit aan de kinderen (die per definitie altijd aandacht opeisen) of aan mijn eigen dwangneurose continu online te zijn of op zijn minst tegen een scherm aan te kijken?

Waarschijnlijk allebei, maar feit is dat schermtijd (vastgeplakt aan elk willekeurig scherm) de laatste jaren, en zeker met de opkomst van sociale media, flink is toegenomen in het gemiddelde Nederlandse huishouden.

Verlengstuk

Zo ook bij ons. Op ons ergste schermmoment zitten we, als gezin van vier, aan tafel of, nog erger, verspreid door het huis, aan een scherm geplakt. En ja; ook de Peuter van drie is niet los te wrikken van de 3Ds. En eerlijk gezegd vinden wij dat prima! Naast de dwang om voortdurend FB, Twitter en mijn email te checken, heb ik ook nog eens een passie voor series en films.

Dus op de tijden dat we niet online zijn, zitten we ook nog eens achter een televisiescherm, met de Iphone op grijp afstand (maar dat spreekt voor zich). Zelfs mijn boeken lees ik overal tussendoor op mijn Iphone; wachtend op de metro, in menig wachtkamer, op het schoolplein en in de rij bij de AH. Het scherm ervaar ik gewoon als verlengstuk van mezelf.

Tijdslimiet

Wat doe je dan met kinderen die het niet eerlijk vinden dat ze computertijd krijgen, bijgehouden door een time timer, terwijl er voor ons als ouders geen tijdslimiet bestaat? Nu kunnen we als ouders heel verantwoord, ook onze tijd aan banden gaan leggen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Probeer het maar eens. Ik word er in ieder geval erg onrustig en snauwerig van. En geloof me, dat is voor niemand goed!

Dan zit er maar 1 ding op; de tijdslimiet opheffen. En wat gebeurt er dan? Kinderen die de eerste paar dagen prinsheerlijk op de bank liggen te Ds’en, Wii’en en tv kijken om vervolgens op eigen wijze hun computer/ tv tijd zelf te reguleren. En ja, daar zit som een hele dag, soms wel twee dagen, tussen dat ze vierkante oogjes hebben. Maar dit wordt afgewisseld door soms een week lang geen computerspel aan te raken. Goede deal zou ik zo zeggen.

 

Bron afbeelding :http://www.familienbande24.de/wissen/

Leeftijd+

kijkwijzer

Peuter is 3, bijna 4 jaar. Haar meest favoriete bezigheid is gamen. Op de 3Ds, de Wii of de Ipod. En ik moet toegeven: ze is er goed in. Soms zelfs beter dan ik. Wij doen niet moeilijk over de tijd die ze besteed aan het gamen, maar dat betekent niet dat we geen balans proberen te houden hierin. Soms is ze uren aan het gamen en dat is bij ons prima.

Pas wanneer ze gefrustreerd raakt en boos gaat doen wanneer iets niet lukt, trekken we de stekker eruit, zogezegd. Ook zijn er dagen dat we zeggen;”Vandaag even niet”. Dit wordt over het algemeen, hetzij soms even mokkend, goed geaccepteerd.

Spelkeuze

Ook doen we niet zo moeilijk over welke spelletjes ze dan speelt. Haar voorkeur gaat uit naar Mario (zowel de Kart als de overige spellen), racespellen (Sonic) en de spellen die Zus speelt (Style Boutique), dus echt grenzen stellen daarbij is niet echt nodig.

Zus, nu bijna 11, heeft ook al sinds ze een jaar of drie/vier is een Ds en onze oude Playstation staat bij haar op de kamer. Ook bij haar zijn echte regels mbt het gamen nooit noodzakelijk geweest, ook niet bij het spelen van leeftijds adequate spellen. Zo heb ik mijn liefde voor Tekken aan haar overgedragen en hebben we menig uur samen gezellig vechtend doorgebracht.

GTA

Hoewel anderen van mening zijn dat gewelddadige spellen gewelddadig gedrag in de hand werkt, staat Zus niet meppend op het schoolplein en is van agressie al helemaal geen sprake. Toch heeft ze genoeg spellen gespeeld waar veel om te doen was mbt het vertoonde geweld en de 18+ leeftijdsgrens.

Een van die spellen is GTA (Grand Theft Auto) die, in september dit jaar, aan de vijfde editie toe is. Even Googelen met de woorden GTA en geweld levert veel discussies op. Dit zijn voornamelijk  ouders, die het spel weigeren te kopen voor hun zoon, en gamers, die in de verdediging gaan.

Wat opvalt hierbij, is dat het gros van deze ouders inhoudelijk niet op de hoogte is van het spel en het beoordelen op basis van de leeftijdsindicatie en de berichten geuit in de media.

Weloverwogen beslissing

Maar om echt een weloverwogen beslissing te nemen lijkt het me veel verstandiger als ouder, je te verdiepen in de materie dan af te gaan op beslissingen en meningen van anderen.

Vergeet hierbij ook het karakter van je kind niet; mijn dochter is, na het spelen van GTA, geen anderen met honkbalknuppels te lijf gegaan en heeft er geen minuut slaap over verloren. Echter heeft zij een vriendje die erg fysiek naar anderen reageert. GTA zou dan niet mijn eerste keus zijn voor een verjaardagscadeau.

Meerdere factoren

Er spelen zoveel meer factoren mee bij de beslissing welke spellen adequaat zijn voor jouw kind; ga niet alleen af op de mening van anderen, maar verdiep je als ouder in de belevingswereld van je kind. Speel zo’n spel zelf, zodat je ook weet waar je over praat.

 

 

Bron afbeelding: http://www.kijkwijzer.nl

 

De voor- en nadelen van Pre Puberaal Chatten

Moviestar Planet

Ik ben niet van het chatten. Nooit geweest ook. De hele MSN hype in de jaren negentig is totaal aan mij voorbij gegaan. Wanneer ik op Facebook aanwezig ben  en er een bericht binnenkomt reageer ik vooral niet gelijk. Stel je voor dat er een dialoog ontstaat van nietszeggende berichtjes!

Voor de goede orde; ik sms en whats’ app wel. En ja, daar komt het wel eens voor dat je verstrikt raakt in een nutteloze stroom van lege woorden zo over en weer, maar over het algemeen blijft het bij max. 3 berichtjes. Met name om je eigen locatie door te geven of een afspraak te maken. Text berichten via mobiel hebben dus voor mij voornamelijk een praktisch doel.

Chatten als Tool

Dit in tegenstelling tot het chatgedrag van Zus en klasgenoten. Zus is 10, en chat op Facebook en Movie Star Planet, door haar MS poep genoemd. Zus is erg vrij in haar online doen en laten, maar ik zweef op de achtergrond wel mee als sociale gedragsmonitor, met name om reacties van anderen in de gaten te houden. Zus is namelijk autist en zich van geen kwaad bewust.

Voor haar is het chatten een goede tool om sociale vaardigheden te oefenen en ook om meer contact te krijgen met klasgenoten; bijna de helft van haar groep heeft een MSP account of zit op FB. De gesprekken gaan nergens over (echt). Maar soms zijn ze schokkend. En dan met name van onbekende kinderen buiten de groep.

Chat monitor

Gezeten aan de eettafel achter de laptop roept Zus uit: Zo hee, die scheld me gewoon uit!. Als de gewezen sociale media monitor des huizes loop ik het gesprek na. Een meisje (ervan uitgaande dat de verstrekte info klopt) vraagt aan Zus of ze vrienden wil worden, waarop Zus accepteert. Eenmaal in de gelegenheid om met elkaar te chatten wordt Zus uitgescholden voor alles onder de zon.

Ik moet er een beetje om lachen want alles is verkeerd gespeld. “Zo die is niet slim”, is mijn reactie. Waarop Zus zegt:”Nee, hoor, dat doen ze expres zodat de moderator ze niet doorheeft en ze er niet worden uitgegooid.”

Voor-, en nadelen

Bekomend van mijn eigen domheid, loop ik met Zus de stappen door die ze moet nemen bij dit soort onacceptabel online gedrag:

  1. Niet reageren
  2. Aangeven bij de moderator
  3. Blokken van het desbetreffende profiel
  4. Onthouden bij het volgende vriendschapsverzoek

Chatten op deze leeftijd heeft voor- en nadelen. Belangrijk is dat je als ouder, zoals in alle facetten van het opvoeden, begeleid en stuurt. Negatief online gedrag van anderen hoeft nog geen reden te zijn je kind aan banden te leggen met betrekking tot sociale media, in welke vorm dan ook. Je houdt je kind toch ook niet weg van het speelplein omdat de buurkinderen niet aardig doen?

 

Bron afbeelding: http://www.internap.com/moviestarplanet-success-story/

 

Leerkrachten en sociale media: Niet Wijs

social media

In groep 5 had mijn oudste dochter, toen 9, een meester. Op zich al bijzonder genoeg aangezien ze de vijf jaar daarvoor alleen juffen heeft gehad. Ook alle stagiaires en inval leerkrachten waren van het vrouwelijk geslacht. Nu is Zus niet snel onder de indruk van diegene die voor de klas staat, dus meester of juf maakt voor haar niks uit.

Popi Jopi

De meester, laten we hem Popi Jopi noemen, was een geliefde meester, zowel bij ouder als kind. Vraag me niet waarom; tot op de dag van vandaag is het me een raadsel. Hij was me te handtastelijk en liet op zijn beurt te veel fysieke interactie van de kinderen toe. Wat ik nog minder begreep waren de ouders, met name de moeders. In plaats zich af te vragen waarom deze docent het zo nodig vond zo fysiek bezig te zijn met hun kinderen, stonden ze al kwijlend in de rij.

Wantrouwend en nieuwsgierig als ik ben, heb ik uiteraard Popi Jopi even binnen Google losgelaten. Het verbaasde me uiteraard niets dat Popi Jopi gebruik maakte van sociale media. Hyves en Facebook welteverstaan. Wat me wel verbaasde is dat de docent in kwestie geen afgeschermd profiel had.

Ouderwets

Nog verbaasder was ik over het feit dat een groot deel van zijn ‘vrienden’ uit leerlingen en oud leerlingen bestond. En dat de interactie die plaatsvond via krabbels en berichten naar mijn idee soms erg twijfelachtig waren met betrekking tot de te vriendschappelijke inslag ervan.

Wellicht ben ik erg ouderwets, maar ik vind een vriendschappelijke relatie (of hoe je het in dit geval ook noemen wilt) tussen docent en leerling niet gepast. En zeer zeker niet op sociale media. Dit voor de simpele reden dat er absoluut geen toezicht is; geen ouderlijk toezicht maar ook niet vanuit school.

Sociale Regels

Begrijp me niet verkeerd; ik ben helemaal voor sociale media. Ook voor kinderen. Maar wel onder toezicht. De sociale regels die je offline hanteert, gelden ook online. In dit geval zijn de sociale regels offline al zeer vaag met betrekking tot Popi Jopi en de school die zijn gedrag oogluikend toestaat, laat staan binnen een niet gesuperviseerde omgeving.

Nu gaat dochterlief na de zomervakantie naar groep 7. En ja, ook deze juf is door de Google machine gehaald. En ook zij zit op FB. Wederom niet afgeschermd. En nu met foto’s waarvan ik liever niet heb dat mijn dochter ze ziet. Maar als ik haar kan vinden, kan mijn dochter dat ook.

Handleiding Sociale Media

Het wordt tijd dat scholen sociale media serieus gaan nemen. Als een medium dat ze binnen de schoolmuren kunnen inzetten, maar ook om leerlingen (en duidelijk ook docenten) op gepaste wijze met dit soort media (veilig) om te leren gaan. Net als elke school een schoolgids heeft met regelgeving , waaronder ook de wijze waarop men met elkaar dient om te gaan, zou elke school ook een handleiding en regelgeving sociale media moeten hebben.

 

Bron afbeelding: http://www.ncosm.nl/blog/16/04/2013/social-media-voor-scholen-van-experiment-naar-verdieping