Digitale kloof

iPad

Digitale kloof

Af en toe is er op de basisschool van mijn dochter een loze dag waarop kinderen spelletjes etc. mee mogen nemen. En met een loze dag bedoel ik een dag waarop ze geen schoolse activiteiten doen. Vaak is dat de dag voor een lange vakantie of een feestdag, zoals rond de kerstdagen. Mijn dochter is niet zo van de gewone spelletjes, maar vaak neemt ze iets als wie is het mee.

De laatste keer dat er zo’n spelletjesdag was, was ik toch een beetje geshockeerd; een groot gedeelte van de klas had zijn of haar Ipad meegenomen.  Niet zozeer dat kinderen een Ipad gebruiken, maar meer de vanzelfsprekendheid van het in het bezit zijn van zo’n tablet waarmee deze kinderen opgroeien.

Kostbaar

Zelf hebben wij geen Ipad, maar delen de kids wel een oude Ipod, alleen omdat we deze zelf niet meer gebruiken. Hoe ze het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet, maar heb de home knop al eens moeten vervangen omdat deze het niet meer deed. En geloof me dat was ook een duur grapje!

Een Ipad is ons gewoon te duur en zeker als gebruiksvoorwerp voor de kids, maar hadden we het geld zo liggen, was er absoluut een aangeschaft. Het gemak waarmee zoveel geld wordt uitgegeven aan computers, tablets en accessoires, doet me afvragen hoe dat zit voor gezinnen die daar geen geld voor hebben. En hoe zit dat met de kids die zelfs geen computer in huis hebben?

Vanzelfsprekendheid

Want hoewel wij ons dat niet kunnen voorstellen, als Twitterend, Facebook liefhebbend en Googelend gezin, zijn deze gezinnen er ook. Hoe het er in Nederland voor staat weet ik niet, maar bij onze buren zit 1 op de 5 gezinnen zonder pc (http://www.standaard.be/cnt/DMF20130411_00537176).

Ik associeer computers en internet met vooruitgang omdat alles in rap tempo veranderd en verbeterd. Dit zal ook wel met onze consumptie-  en wegwerpmaatschappij te maken hebben; de ene telefoon is nog niet gekocht of de nieuwere versie wordt alweer aangekondigd. Maar hoe zit het met de gezinnen die dit financieel niet kunnen bijbenen?

Kloof

Creëren we op deze manier niet een enorme kloof tussen mensen die wel en geen toegang hebben tot digitale middelen? En wat betekent dat voor de toekomst? De middelbare school,  die we op het oog hebben voor onze dochter, gaat Ipads ipv schoolboeken gebruiken. Maar die moet je dan wel zelf bekostigen. En daar is dan evt ook een betalingsplan voor; maar in de huidige economie met huishoudens die het net redden of net niet, is dit toch niet de weg die we op willen?

 

Bron afbeelding: http://www.mercanciasuave.com/2012/07/tablets-no-pagues-por-gigabytes-que-no.html

 

 

Schermtijd

familie

Geïrriteerd raak ik ervan: kinderen die aandacht eisen terwijl ik achter de laptop zit te werken, op de Mac mijn FB check of op mijn Iphone bij Candy Crush mijn laatste beurt weer verspeel of mijn mailbox opschoon. Ligt dit aan de kinderen (die per definitie altijd aandacht opeisen) of aan mijn eigen dwangneurose continu online te zijn of op zijn minst tegen een scherm aan te kijken?

Waarschijnlijk allebei, maar feit is dat schermtijd (vastgeplakt aan elk willekeurig scherm) de laatste jaren, en zeker met de opkomst van sociale media, flink is toegenomen in het gemiddelde Nederlandse huishouden.

Verlengstuk

Zo ook bij ons. Op ons ergste schermmoment zitten we, als gezin van vier, aan tafel of, nog erger, verspreid door het huis, aan een scherm geplakt. En ja; ook de Peuter van drie is niet los te wrikken van de 3Ds. En eerlijk gezegd vinden wij dat prima! Naast de dwang om voortdurend FB, Twitter en mijn email te checken, heb ik ook nog eens een passie voor series en films.

Dus op de tijden dat we niet online zijn, zitten we ook nog eens achter een televisiescherm, met de Iphone op grijp afstand (maar dat spreekt voor zich). Zelfs mijn boeken lees ik overal tussendoor op mijn Iphone; wachtend op de metro, in menig wachtkamer, op het schoolplein en in de rij bij de AH. Het scherm ervaar ik gewoon als verlengstuk van mezelf.

Tijdslimiet

Wat doe je dan met kinderen die het niet eerlijk vinden dat ze computertijd krijgen, bijgehouden door een time timer, terwijl er voor ons als ouders geen tijdslimiet bestaat? Nu kunnen we als ouders heel verantwoord, ook onze tijd aan banden gaan leggen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Probeer het maar eens. Ik word er in ieder geval erg onrustig en snauwerig van. En geloof me, dat is voor niemand goed!

Dan zit er maar 1 ding op; de tijdslimiet opheffen. En wat gebeurt er dan? Kinderen die de eerste paar dagen prinsheerlijk op de bank liggen te Ds’en, Wii’en en tv kijken om vervolgens op eigen wijze hun computer/ tv tijd zelf te reguleren. En ja, daar zit som een hele dag, soms wel twee dagen, tussen dat ze vierkante oogjes hebben. Maar dit wordt afgewisseld door soms een week lang geen computerspel aan te raken. Goede deal zou ik zo zeggen.

 

Bron afbeelding :http://www.familienbande24.de/wissen/

Leeftijd+

kijkwijzer

Peuter is 3, bijna 4 jaar. Haar meest favoriete bezigheid is gamen. Op de 3Ds, de Wii of de Ipod. En ik moet toegeven: ze is er goed in. Soms zelfs beter dan ik. Wij doen niet moeilijk over de tijd die ze besteed aan het gamen, maar dat betekent niet dat we geen balans proberen te houden hierin. Soms is ze uren aan het gamen en dat is bij ons prima.

Pas wanneer ze gefrustreerd raakt en boos gaat doen wanneer iets niet lukt, trekken we de stekker eruit, zogezegd. Ook zijn er dagen dat we zeggen;”Vandaag even niet”. Dit wordt over het algemeen, hetzij soms even mokkend, goed geaccepteerd.

Spelkeuze

Ook doen we niet zo moeilijk over welke spelletjes ze dan speelt. Haar voorkeur gaat uit naar Mario (zowel de Kart als de overige spellen), racespellen (Sonic) en de spellen die Zus speelt (Style Boutique), dus echt grenzen stellen daarbij is niet echt nodig.

Zus, nu bijna 11, heeft ook al sinds ze een jaar of drie/vier is een Ds en onze oude Playstation staat bij haar op de kamer. Ook bij haar zijn echte regels mbt het gamen nooit noodzakelijk geweest, ook niet bij het spelen van leeftijds adequate spellen. Zo heb ik mijn liefde voor Tekken aan haar overgedragen en hebben we menig uur samen gezellig vechtend doorgebracht.

GTA

Hoewel anderen van mening zijn dat gewelddadige spellen gewelddadig gedrag in de hand werkt, staat Zus niet meppend op het schoolplein en is van agressie al helemaal geen sprake. Toch heeft ze genoeg spellen gespeeld waar veel om te doen was mbt het vertoonde geweld en de 18+ leeftijdsgrens.

Een van die spellen is GTA (Grand Theft Auto) die, in september dit jaar, aan de vijfde editie toe is. Even Googelen met de woorden GTA en geweld levert veel discussies op. Dit zijn voornamelijk  ouders, die het spel weigeren te kopen voor hun zoon, en gamers, die in de verdediging gaan.

Wat opvalt hierbij, is dat het gros van deze ouders inhoudelijk niet op de hoogte is van het spel en het beoordelen op basis van de leeftijdsindicatie en de berichten geuit in de media.

Weloverwogen beslissing

Maar om echt een weloverwogen beslissing te nemen lijkt het me veel verstandiger als ouder, je te verdiepen in de materie dan af te gaan op beslissingen en meningen van anderen.

Vergeet hierbij ook het karakter van je kind niet; mijn dochter is, na het spelen van GTA, geen anderen met honkbalknuppels te lijf gegaan en heeft er geen minuut slaap over verloren. Echter heeft zij een vriendje die erg fysiek naar anderen reageert. GTA zou dan niet mijn eerste keus zijn voor een verjaardagscadeau.

Meerdere factoren

Er spelen zoveel meer factoren mee bij de beslissing welke spellen adequaat zijn voor jouw kind; ga niet alleen af op de mening van anderen, maar verdiep je als ouder in de belevingswereld van je kind. Speel zo’n spel zelf, zodat je ook weet waar je over praat.

 

 

Bron afbeelding: http://www.kijkwijzer.nl

 

De voor- en nadelen van Pre Puberaal Chatten

Moviestar Planet

Ik ben niet van het chatten. Nooit geweest ook. De hele MSN hype in de jaren negentig is totaal aan mij voorbij gegaan. Wanneer ik op Facebook aanwezig ben  en er een bericht binnenkomt reageer ik vooral niet gelijk. Stel je voor dat er een dialoog ontstaat van nietszeggende berichtjes!

Voor de goede orde; ik sms en whats’ app wel. En ja, daar komt het wel eens voor dat je verstrikt raakt in een nutteloze stroom van lege woorden zo over en weer, maar over het algemeen blijft het bij max. 3 berichtjes. Met name om je eigen locatie door te geven of een afspraak te maken. Text berichten via mobiel hebben dus voor mij voornamelijk een praktisch doel.

Chatten als Tool

Dit in tegenstelling tot het chatgedrag van Zus en klasgenoten. Zus is 10, en chat op Facebook en Movie Star Planet, door haar MS poep genoemd. Zus is erg vrij in haar online doen en laten, maar ik zweef op de achtergrond wel mee als sociale gedragsmonitor, met name om reacties van anderen in de gaten te houden. Zus is namelijk autist en zich van geen kwaad bewust.

Voor haar is het chatten een goede tool om sociale vaardigheden te oefenen en ook om meer contact te krijgen met klasgenoten; bijna de helft van haar groep heeft een MSP account of zit op FB. De gesprekken gaan nergens over (echt). Maar soms zijn ze schokkend. En dan met name van onbekende kinderen buiten de groep.

Chat monitor

Gezeten aan de eettafel achter de laptop roept Zus uit: Zo hee, die scheld me gewoon uit!. Als de gewezen sociale media monitor des huizes loop ik het gesprek na. Een meisje (ervan uitgaande dat de verstrekte info klopt) vraagt aan Zus of ze vrienden wil worden, waarop Zus accepteert. Eenmaal in de gelegenheid om met elkaar te chatten wordt Zus uitgescholden voor alles onder de zon.

Ik moet er een beetje om lachen want alles is verkeerd gespeld. “Zo die is niet slim”, is mijn reactie. Waarop Zus zegt:”Nee, hoor, dat doen ze expres zodat de moderator ze niet doorheeft en ze er niet worden uitgegooid.”

Voor-, en nadelen

Bekomend van mijn eigen domheid, loop ik met Zus de stappen door die ze moet nemen bij dit soort onacceptabel online gedrag:

  1. Niet reageren
  2. Aangeven bij de moderator
  3. Blokken van het desbetreffende profiel
  4. Onthouden bij het volgende vriendschapsverzoek

Chatten op deze leeftijd heeft voor- en nadelen. Belangrijk is dat je als ouder, zoals in alle facetten van het opvoeden, begeleid en stuurt. Negatief online gedrag van anderen hoeft nog geen reden te zijn je kind aan banden te leggen met betrekking tot sociale media, in welke vorm dan ook. Je houdt je kind toch ook niet weg van het speelplein omdat de buurkinderen niet aardig doen?

 

Bron afbeelding: http://www.internap.com/moviestarplanet-success-story/

 

Leerkrachten en sociale media: Niet Wijs

social media

In groep 5 had mijn oudste dochter, toen 9, een meester. Op zich al bijzonder genoeg aangezien ze de vijf jaar daarvoor alleen juffen heeft gehad. Ook alle stagiaires en inval leerkrachten waren van het vrouwelijk geslacht. Nu is Zus niet snel onder de indruk van diegene die voor de klas staat, dus meester of juf maakt voor haar niks uit.

Popi Jopi

De meester, laten we hem Popi Jopi noemen, was een geliefde meester, zowel bij ouder als kind. Vraag me niet waarom; tot op de dag van vandaag is het me een raadsel. Hij was me te handtastelijk en liet op zijn beurt te veel fysieke interactie van de kinderen toe. Wat ik nog minder begreep waren de ouders, met name de moeders. In plaats zich af te vragen waarom deze docent het zo nodig vond zo fysiek bezig te zijn met hun kinderen, stonden ze al kwijlend in de rij.

Wantrouwend en nieuwsgierig als ik ben, heb ik uiteraard Popi Jopi even binnen Google losgelaten. Het verbaasde me uiteraard niets dat Popi Jopi gebruik maakte van sociale media. Hyves en Facebook welteverstaan. Wat me wel verbaasde is dat de docent in kwestie geen afgeschermd profiel had.

Ouderwets

Nog verbaasder was ik over het feit dat een groot deel van zijn ‘vrienden’ uit leerlingen en oud leerlingen bestond. En dat de interactie die plaatsvond via krabbels en berichten naar mijn idee soms erg twijfelachtig waren met betrekking tot de te vriendschappelijke inslag ervan.

Wellicht ben ik erg ouderwets, maar ik vind een vriendschappelijke relatie (of hoe je het in dit geval ook noemen wilt) tussen docent en leerling niet gepast. En zeer zeker niet op sociale media. Dit voor de simpele reden dat er absoluut geen toezicht is; geen ouderlijk toezicht maar ook niet vanuit school.

Sociale Regels

Begrijp me niet verkeerd; ik ben helemaal voor sociale media. Ook voor kinderen. Maar wel onder toezicht. De sociale regels die je offline hanteert, gelden ook online. In dit geval zijn de sociale regels offline al zeer vaag met betrekking tot Popi Jopi en de school die zijn gedrag oogluikend toestaat, laat staan binnen een niet gesuperviseerde omgeving.

Nu gaat dochterlief na de zomervakantie naar groep 7. En ja, ook deze juf is door de Google machine gehaald. En ook zij zit op FB. Wederom niet afgeschermd. En nu met foto’s waarvan ik liever niet heb dat mijn dochter ze ziet. Maar als ik haar kan vinden, kan mijn dochter dat ook.

Handleiding Sociale Media

Het wordt tijd dat scholen sociale media serieus gaan nemen. Als een medium dat ze binnen de schoolmuren kunnen inzetten, maar ook om leerlingen (en duidelijk ook docenten) op gepaste wijze met dit soort media (veilig) om te leren gaan. Net als elke school een schoolgids heeft met regelgeving , waaronder ook de wijze waarop men met elkaar dient om te gaan, zou elke school ook een handleiding en regelgeving sociale media moeten hebben.

 

Bron afbeelding: http://www.ncosm.nl/blog/16/04/2013/social-media-voor-scholen-van-experiment-naar-verdieping